Live From The Field

the white rider (Het leuke van … is

The legend of sleepy hollow

Hoe de gruwel aan zijn paard kwam

    

Hoe de gruwel aan zijn paard kwam

Even buiten het dorp stond een huisje, waar de kinderen niet langs durfden gaan. De muren en de kozijnen werden elk jaar rood geverfd met paardenbloed. In dat vreselijke huisje woonde de Gruwel. Voor de Gruwel waren alle kinderen in het dorp nog veel banger dan voor het huisje. Als ze hem zagen aankomen, zetten ze het op een lopen.
Hij reed in een hondenkar over de hele Veluwe en iedereen kende hem; zelfs de koning. Het was een klein mannetje met zere ogen en een vuile rossige baard.
Hoe de Gruwel aan zijn paard kwam

Overal waar een dood paard was, kwam hij ook en dan nam hij het in zijn hondenkar mee naar huis. Sommigen noemden hem de koudslachter, maar meestal werd hij de Gruwel of ook wel de Vilder genoemd. Meen nu niet, dat zo’n man en zo’n huisje alleen in sprookjes voorkomen, want ik heb hem zelf gekend, en zijn huisje gezien. Ik was erg bang voor hem en om maar niet langs zijn met bloed geverfd huis te komen, maakte ik altijd een omweg.
Ergens achter in Lieren daar stond een ander huisje. Daarin woonde een tovenaar en duivelbanner. Men zei dat hij schatrijk was; maar hij woonde heel alleen in dat kleine huisje, waarvan de groen aangeslagen muren zó bouwvallig waren, dat er dennenstammen tegen waren gezet om ze te stutten. Op het oude rieten dak groeiden gras en haver tussen dikke moskussens en grote pollen huislook. Van de zolderbalken en voor de bedstee hingen gordijnen van spinrag neer.
De tovenaar was een wijs man. Voor ziek of betoverd vee had hij allerlei geneesmidden, welke in flessen en potjes onder de bedstee stonden, en samengesteld waren uit wolfskers, heksenkruid, duivelseieren, dammelbezen en tot moes gekookte padden en slangen. Ook mensen wist hij te belezen en de koorts werd door hem verdreven met de spreuk:

Goeie margen olde

Ik gèf oe de kolde

Ik gèf oe de kolde

Goeie margen olde.

Dan was de koorts over. Dagelijks kwamen er mensen, zelfs uit verafgelegen dorpen, om zijn hulp in te roepen.
Op een namiddag kwam er een boertje met een ziek paard bij deze tovenaar. De duivelbanner bekeek het paard aan alle kanten en na het in de ogen gezien te hebben zei hij: “Dat paard is behekst. Daar kan ik niet eerder wat aan doen dan vannacht om twaalf uur. Wil je het hier laten, dan kun je ‘t morgen vroeg weer komen halen.”
“Nee,” zei de boer, “daar heb ‘k geen zin in, want even nadat ik van huis ging heb ik ‘n visioen gezien. Ik zag duidelijk, dat je hele huis in lichte laaie stond. Toen ‘k hier kwam was ik eigenlijk verwonderd het huis nog te zien staan. Maar branden zal het, daar kun je van op aan, dat weet ik wel heel zeker. Denk je dan, dat ik zo dom zou zijn mijn paard hier te laten?”
“Het is niet gezegd, dat je visioen juist vannacht al waarheid zal worden. ‘t Kan ook nog wel maanden wegblijven,” sprak de tovenaar. “Dat paard kun je zo ook niet weer mee naar huis nemen, daar krijg je onderweg gedonder mee, dat staat vast. We zouden het hier in ‘t schuurtje kunnen zetten. Heb je de schuur ook zien branden?” – “Nee ik, dat heb ‘k niet gezien. ‘k Heb alleen je huis in lichte laaie zien staan.” – “Nu, laten we dan het paard in de schuur stallen.” De boer stemde eindelijk toe en zwijgend brachten ze het paard in de schuur. Ze zeiden geen van beiden een woord, maar ze dachten over hetzelfde.
“Ik dank je wel voor de mededeling,” zei eindelijk de duivelbanner. “Ik zal zien, dat ik dat ongeluk afwend, en in elk geval dubbel oppassen met vuur.” – “Dat geeft niks, dat weet je ook wel. Alles wat je er tegen doet werkt juist mee om de brand te verwekken.” Weer zwegen de mannen een poos. “‘k Zal het toch zien te bezweren.” – “Dat kun je doen, baadt het niet, dan schaadt het niet.”
Ze hadden inmiddels het paard vast gebonden en het wat hooi voorgezet. Het dier rook eraan, maar at er niet van. “Wil je wel geloven, dat hij er brandlucht aan ruikt,” zei de boer. “‘t Kan ook wel zijn dat het komt, doordat hij behekst is. Wilde hij thuis eten?” – “Jawel, daar ligt het niet aan.” – “Ik zal hem wel opknappen,” zei de duivelbanner, “kom hem morgen maar halen, hoor.” – “Nu, het beste,” antwoordde de boer en ging naar huis terug.
Het was een duistere nacht zonder maan. In het huisje van de tovenaar, waar zelden licht brandde, was het volkomen donker. Het enige raam, naast de deur, was dof als een blind oog. Reeds sinds een paar uren lag de bewoner te slapen.
Na zonsondergang was de duisternis langzaam op het kleine huisje aangeslopen en hield het nu dicht omvat. Het stond er hulpeloos in de grote vlakte. ‘t Zal ongeveer elf uur geweest zijn, toen er twee mannen met zwartgemaakte gezichten behoedzaam achter de vlierstruik te voorschijn kwamen en naar het achterhuis slopen, waar het dak zó laag en bouwvallig was dat ze er gemakkelijk door konden.
Meer dan een uur bleven ze binnen, zonder dat er van de weg af ook maar iets kon worden bemerkt van de vreselijke dingen die daar binnen voorvielen. Het raam staarde blind en wezenloos in de nacht. Het huisje leek verlaten.
Door dezelfde opening, waardoor de bandieten waren binnengekomen, kwamen ze ook weer naar buiten. Maar ze hadden de zakken nu vol rijksdaalders. Daarna gingen ze naar het schuurtje, doorzochten alles en vonden achterin het betoverde paard, dat ze losmaakten en meenamen. Alles ging in de grootste kalmte, alsof het zo hoorde. “Wacht nog even. We moesten dat oude krot nu maar meteen in brand steken, sprak de een, anders vinden ze de oude vrek morgen met ‘n afgesneden hals liggen, en dan gaan ze nog op zoek. Als wij de rommel in brand steken, is het net of hij bij het ongeluk is omgekomen, en er kraait geen haan naar.” Terwijl de een het paard vast hield, klom de ander weer naar binnen. In het doffe blinde raam gloorde even een zwak schijnsel. Nu het schuurtje nog, maar plots meenden ze in de verte voetstappen te horen en zonder de schuur aan te steken verwijderden ze zich haastig langs een achterweg om de straatweg te bereiken.
Toen ze daar eenmaal waren en omkeken zagen ze de vlammen hoog uit het rieten dak slaan. De dampige lucht en de hele omgeving waren rossig verlicht. De buren schenen niets te merken, alles in het rond bleef stil. De een liep voor en had het paard aan de halster, de ander liep er achter om het ongelukkige dier, als het neigingen had bij de weg neer te vallen, met zijn stok voort te drijven. Zo liepen ze verscheidene uren voort. Eindelijk kon het paard niet verder, het viel. Hoe de beide bandieten ook vloekten, sloegen en schopten, het paard bleef midden op de weg liggen.
De dag begon aan te breken en toen de beide mannen in de schemering elkaars zwarte gezichten en met bloed bevlekte handen zagen, zei de een tegen de ander: “Laten we die dode knol hier maar laten liggen en ons ginds in die plas wat gaan afwassen, anders worden wij nog in de vroegte gesnapt.” Ze waren juist klaar met wassen en stonden nog bij het water, toen een van de twee riep: “Daar komt een hondenkar aan, laten we maken, dat we ‘t bos in komen.” – “Ben je gek, het is de Gruwel, wij kunnen hem het paard verkopen, dan hebben wij er tenminste nog wat aan.” – “Ik geloof nooit, dat die knol dood is, maar betoverd.”
De Gruwel was reeds van de kar afgesprongen en stond het paard te bekijken en te betasten. “Wat geef je er voor?” schreeuwde de een hem toe. “Is dat paard van jullie?” – “Ja natuurlijk, van wie dacht je dan? ‘t Beest is hier net zo hartstikke dood gevallen, ‘t was al een beetje ziek, toen we van huis gingen. Wat is het je waard?”
De vilder gluurde tussen zijn rood ontstoken oogleden de beide mannen eens aan. “Tien stuivers wil ik er voor geven, meer niet en dan mag ik lijden dat ik er geen strop aan heb en er geen last mee krijg.” – “Dat is schandelijk weinig.” – “Hoeveel had je dan gedacht?” – “Vijf gulden.” – “Een gulden geef ik en niks meer.” – “Nou vooruit, geluk ermee, we zullen maar niet langer speculeren. Wij hebben er ook niks aan.”
Terwijl ze hem hielpen het dier in de hondenkar te leggen, meenden ze het te zien ademhalen. De vilder betaalde, legde een paar oude zakken over het paard en keerde om. “Hei. Zeg eens,” zei een der bandieten voor hij weg reed. “Weet je wie wij zijn?” – “Nee,” zei de Gruwel en lachte. “Dat gaat mij ook niet aan.” – “Dat is maar geraden ook,” sprak de andere.
De Gruwel reed welgemoed weg en de beide kerels verdwenen in het bos. Toen het boertje de andere dag terug kwam om bij de tovenaar zijn paard te halen vond hij wat rokende puinhopen en wat smeulend hout. Enige buren waren aan het zoeken en scharrelen in het puin en vonden eindelijk in de verbrande bedstee tussen smeulende houtskolen het verbrande en verkoolde lijk van de duivelbanner.
“Wat kan men zich toch in een mens vergissen,” zei een van de buren, “iedereen dacht dat hij een schatrijke vrek was, en we hebben nog geen cent gevonden.” – “Hij zal het wel begraven hebben,” sprak een ander. Er waren er die de hele dag in het puin bleven wroeten en graven. De schuur was door het vuur gespaard gebleven, maar het deurtje stond open. Het eerste wat de boer deed, was de schuur binnen gaan, maar zijn paard was verdwenen. Hoe hij ook vroeg, niemand had zijn paard gezien. En toen de boer vertelde, dat het dier behekst geweest was en hij de vorige dag op weg naar de tovenaar het huis had zien branden in een visioen, toen kreeg hij nog heel wat verwijten te horen over zijn domheid, om het paard achter te laten ondanks die waarschuwing. Troosteloos vertrok het boertje weer, na overal de omtrek te hebben afgezocht.
Of het ditzelfde paard geweest is, zou ik niet durven zeggen, maar kort na dit voorval reed de Gruwel niet meer met honden, maar met een magere, roodharige oude knol, waarvan men zei dat het een behekst dood paard was geweest, dat de Gruwel weer levend had gemaakt, door het wind in de neusgaten te blazen. Nu, dat moest wel zo wezen, want met een goed paard zou men zulk gruwelwerk niet kunnen doen. Dit paard liep met stijve poten en deed altijd net of het op een drafje liep maar vorderde bijna niet.

* * *

luisteren…

luisteren: continuous play of Sauwaldprosa on Sauwald prosa

Live From The Field

vh Taal & teken.

Planning new routes to go with Lista

Lots of work in house to do coming seasons…

 

Take à look at THE bright Side of lief

the white rider (Het leuke van … is IMG_5302.MOV

Live From The Field

the white rider (Het leuke van … is

Path of the traveller

image
Traveller, there is no path,
The path is made by walking
By walking the path is made

And when you look back
You’ll see a road
Never to be trodden again.

Taveller, there is no path,
The path is made by walking

Anthonio Machado

perronoost in pictures

Ors Vibrantur Wurld

Museum Perron Oost
Zaterdag start ‘Ors Vibrantur Wurld’, een tentoonstelling vol experimentele digitale poezie, beeldend werk en projecties van Andreas Maria Jacobs (Agam Andreas).

De tentoonstelling opent zaterdag om 20:00 uur met The White Rider. Deze bijzondere ruiter uit Amsterdam Zuid-Oost verbindt Nederland met Rusland door middel van ‘geo-fencing’; het ontbakenen van eeuwenoude landroutes. The White Rider zal deze zaterdag te paard arriveren om de tentoonstelling officieel te openen. Met live projectie vanaf 20:30.

Live From The Field

the white rider (Het leuke van … is

Chekhov: the teacher of literature, a Medical case, Vanka, Dreams, about love, the student, gusev,


The teacher of literature

A Medical case

About love


Vanka


Gusev


The student


Dreams

Taken from: radio open source
Pray do not leave (rachmaninoff) read out text in russian
Сон, dream, opus 38 no 5

Foto’s 05-05-2014

the white rider (Het leuke van … is Begin forwarded message: > From: Dylan Verschoor <> > Date: 18 augustus 2014 16:38:22 CEST > To:majacobs > Subject: Foto’s 05-05-2014 >

Christophorus

vh Taal & teken.

From The Field somewhere in Europe , some years ago..

the white rider (Het leuke van … is

Four reasons to love one another, one reason the more to be happy!

the white rider (Het leuke van … is Begin forwarded message: > From: majacobs <majacobs@xs4all.nl> > Date: 27 juli 2014 16:45:35 CEST > To: Ir3Abf <ir3abf@nictoglobe.com> > Subject: Four reasons to love one another, one reason The more to be happy! > > > > vh Taal & teken. >

Ibrahim al-Koni

I AL-K: You could see it that way. There is a certain disposition that is suited to moving from one place to another. After all, people are not born on this earth as plants, but rather as travellers. Both history and holy scripture teach us that all of creation is in fact a community of travellers. And the journey that began with the expulsion from paradise has taken on a metaphysical dimension, one that helps us understand our longing for that primordial moment.

Trainen

Training
Training van een paard met hoefkatrolontsteking is niet makkelijk. Het vergt veel geduld en discipline. Net als bij vele andere facetten van hoefkatrolontsteking is ook hierover geen eenduidig beeld van een ideale oplossing.
De heer E. Offereins traint een paard met hoefkatrolontsteking  als alle andere paarden: Eigenlijk ligt het grootste verschil in de zorgvuldigheid: een paard dat gevoelig(er) is voor het ontwikkelen van Hoefkatrolontsteking  train je nog zorgvuldiger!. Let hierbij vooral op een goede en gedegen opbouw van de training. Sowieso kunnen maar weinig paarden tegen een ongestructureerde opbouw (de ene dag 3 uur doof het bos crossen en een volgende dag weer stilstaan, weken lang rustig aan en dan ineens een training die ver boven het vermogen van het paard ligt, etcetera). Training op zich betekent wel dat er telkens meer van het paard wordt gevraagd, anders komt er nooit verbetering.

Als een paard eenmaal onder behandeling van een dierenarts is (geweest), is het belangrijkste de adviezen van de dierenarts op te volgen. Over het algemeen zal worden aangeraden het paard op weiderust te houden, zolang hij nog niet rad loopt. Als het paard rad loopt kan er langzaamaan weer wat meer van het dier worden gevraagd. Daarbij is het zaak om het paard is goed warm te rijden. Dit houdt in dat er altijd, bij elke training, eerst minimaal een kwartier wordt gestapt. Zolang de opbouwfase van de training nog niet is voltooid zullen de drafreprises per dag op worden gebouwd. Het makkelijkste is om dit met een minuut per dag te doen. Na vijf minuten opbouwen is het verstandig een aantal dagen achter elkaar op hetzelfde niveau te blijven. Daarna weer iets uitbouwen, weer een aantal dagen op hetzelfde niveau blijven, enzovoorts enzovoorts. Een gouden regel bij trainen is de regelmaat. Zet het paard niet zomaar stil, maar blijf trainen, elke dag weer. Na iedere training, hoe kort ook, moet er weer worden uitgestapt, ook dit weer minimaal een kwartier.
Galop komt pas aan de orde als een paard zonder kreupel te zijn gaan lopen een kwartier kan draven. Ook de galop moet weer worden opgebouwd, het begint met een klein galopje (een rondje door de bak bijvoorbeeld) en als het draven dan goed blijft gaan worden het twee rondjes. Zodra het paard aangeeft dat de maximale belasting is bereikt, neem je een stap terug en blijf je op dat niveau ‘hangen’. Als het paard eenmaal langere tijd op een bepaald niveau is, is het best mogelijk om eens een dag een stuk meer te vragen. Na die dag wordt weer volgens het normale schema verder getraind.
Als een paard weinig last had, kan er soms iets sneller worden opgebouwd. In het begin wordt meteen begonnen met 5 minuten draven. Als dat een aantal dagen goed gaat wordt daarna 5 minuten gestapt en daarna weer 5 minuten gedraafd. Als ook dat weer goed gaat kan er eventueel nog een derde drafreprise aan toe worden gevoegd. Daarna worden de stappauzes tussendoor korter, totdat het paard 10 of 15 minuten achter elkaar kan draven. Bij deze methode is het belangrijk dat het paard een aantal dagen de tijd krijgt om aan het nieuwe trainingsniveau te ‘wennen’, waardoor de ruiter zelf ook kan merken of het paard het niveau aankan, of dat het te veel is.
Nog een belangrijk aspect bij de training van paarden is de houding waarin het paard loopt. Hoefkatrolontsteking wordt in de meeste gevallen veroorzaakt doordat het paard te veel op de voorhand loopt. Op het moment dat wordt begonnen met het opbouwen van de training is het dus ook zaak om het paard te leren meer op de achterhand te lopen. Hierdoor worden de krachten op de voorhoeven (in galop zo’n 4x het lichaamsgewicht per hoef!) beduidend minder, waardoor de kans op (verdere) schade ook aanzienlijk afneemt.

Endurance training met hartslagmeter

 

Om te beginnen een paar gemiddelde waarden: (gemiddeld, elk paard is anders!)

· Bij rust tussen 25-40 BpM
· In stap tussen 60-70 BpM
· In draf tussen 70- 120 BpM
· In galop tussen 120-200 BpM (arbeidsgalop tot rengalop)

Lista (een vijftien jarige Andalusische merrie met een meer dan gemiddeld gelopen  aantal kilometers)  heeft, als ik haar uit de weide haal, een hartslag van 52 per minuut maar vlak voor de laatst gelopen wedstrijd mat de veterinair een hartslag van 32! Let dus op verwachtingspatroon!

Ter vergelijking : 3 grafieken:

De eerste is van een Nederlandse draver tijdens een training op Duindigt: http://www.heartforhorses.nl/publicaties.htm

20140603-125811-46691362.jpg

Deze grafiek hoort bij een traning met Lista in een “bak”  gedurende 00:21:39 minuten over 2.1 km :
chart heartbeat and speed 03-06-2014
Merk de onregelmatigheid op!

Deze grafiek is van een dag eerder tijdens een korte  bosrit (7,69 km in 00:46:52 minuten) met aan het eind even het water in:

chart. heartbeat and speed 02-06-2014

Opvallend is dat de hartslag hier gemiddeld 50 slagen te hoog is (100 ipv ongeveer 60! Ligt waarschijnlijk aan de meetapparatuur.

Bij het trainen met een hartslagmeter is het van belang een goede nul-meting te hebben. Die nul-meting is de basis waarmee gewerkt gaat worden.

De bedoeling is , net als bij andere trainingen de prestatie te verbeteren zonder schade aan te brengen. Met andere woorden: het paard moet er over het geheel genomen beter van worden en niet alleen tijdens wedstrijden “pieken”.

Met de eenmaal bepaalde waarden kunnen we werken aan het omlaag brengen van de waarden in alle gangen.

Hierbij moet je af en toe bewust grenzen over om die grenzen te verleggen. Ga die grenzen bewust over en zorg er voor dat je op tijd weer terugschakelt om verzuring te voorkomen.

bij een gemiddelde hartslag van 150/170 ligt het anaerobe omslagpunt voor een paard. Pas als dit punt overschreden wordt kunnen de prestaties verbeteren. Het is echter van groot belang deze waarden niet te lang te hoog te laten zijn want nu beschadigen de spieren! Bij het herstel van de spieren, als het lichaam in rust is, treden nu verbeteringen op. Die verbeteringen treden alleen maar op als er voldoende rust is!

Het gaat er nu dus om om met een doelgericht schema van trainingsintensiteit, – duur en hersteltijd, optimaal te trainen en rust te geven.

Een trainingsschema kan pas opgesteld worden als je weet waar naar toe je wil werken:

Wedstrijdplanning: Aan welke wedstrijden wil men deelnemen? Wat zijn de belangrijkste wedstrijden of periodes in het jaar?
Stel realistische doelen: Wat is het doel van de planning? Volstaat het om vlot een wedstrijd uit te kunnen lopen of rijden of wordt getraind met het oog op een podiumplaats of overwinning in een wedstrijd?
Fysieke voorbereiding: Bepaal de sterke en zwakke punten. Wanneer men zijn sterke en zwakke punten kent, weet men waar in het trainingsprogramma eventueel wat meer de nadruk dient gelegd te worden. Duursporters die een krachttekort hebben, moeten dit bijwerken tijdens de basisfase.
Psychologische voorbereiding: Is er voldoende zelfvertrouwen? Kan men de wedstrijdstress aan? Indien er zich problemen voordoen, moet er een gepaste aanpak voor gevonden worden. Eventueel kan er advies ingewonnen worden bij een sportpsycholoog.
Technische voorbereiding: Is de techiniek optimaal? Is het materiaal compleet en verkeert het in goede staat? Noteer de zwakke punten en werk een strategie uit waarmee deze aangepakt kunnen worden.
Meetmomenten: Bepaal vooraf hoe en wanneer de conditionele vooruitgang geëvalueerd wordt. Maximale inspanningstests met zuurstofopnamebepaling, melkzuurtesten, huidplooidiktemeting,
etc. zijn enkele mogelijkheden om de conditionele toestand te volgen.

Verschillende soorten training: uit: http://www.stapsport.nl/Pages/training/meso.htm

Fases Week 1 Week 2 Week 3 Week 4 Totaal = 4 weken
1. Basis 23 26 29 22 100
2. Intensiteit 21 27 33 19 100
3. Piek 32 27 23 18 100
4. Wedstrijd 20 30 20 30 100
5. Herstel 25 25 25 25 100

Tabel 1 : De verdeling van de trainingsbelasting tijdens één mesocyclus

 

 

‘ner Kapuze der etwas in seinen Hāndy kritzelt

ein Junge, tippen Sie auf eine Nachricht auf seinem Handy!
‘ner Kapuze der etwas in seinen Hāndy kritzelt.
ein Junger, tippen Sie auf eine Nachricht auf meinem Handy!
‘ner Kapuze der etwas in seinen Hāndy kritzelt.
And, while y’r at it:
Sync y’r notes!

Leden Pussy Riot eind deze maand naar Amsterdam (nrc.nl)

Lees dit artikel op nrc.nl: Leden Pussy Riot eind deze maand naar Amsterdam http://nrch.nl/39s3 vh Taal & teken.

Haunch of venison, tunnel-boned (receipe)

The best way to retain moisture is to bard your joint – that is, treat it to a lovely coating of fat, pork fat for preference, because of its excellent flavour. I use a piece of back fat or flare fat (from the belly). You could, however, use nice fatty bacon instead, and this will contribute even more flavour. Tie the fat or bacon over the joint with string, or ask the butcher for a piece of web-like caul fat, which you can use to wrap the whole joint. You can roast a haunch of venison on the bone, but I like the bone-out version because it’s so easy to carve. Get your butcher to tunnel-bone the joint for you (removing the leg bones without opening up the meat) and chop up the bones. Use these, lightly roasted, to make a venison stock for the gravy. Serves eight-10.

1 haunch of venison, tunnel-boned
Salt and black pepper
6 fresh bay leaves
3 large sprigs thyme or rosemary
1 large piece pork back fat or flare fat (or 10-12 rashers streaky bacon or pancetta)

For the gravy

½ glass red wine
250ml chicken, beef or game stock
Redcurrant jelly

Preheat the oven to 220C/425F/gas mark 7. Season the haunch, and lay the bay leaves and thyme or rosemary over the meat. Place the fat or bacon over the herbs, covering the meat, and secure the package with butcher’s string – you might find it helpful to use skewers to hold the fat in place while you work. (Alternatively, cover with caul fat, tucking the web of caul underneath the joint to secure it.)

Weigh the joint. Place the joint in a large roasting tray and, if it’s under 2kg, roast for 20 minutes, or 30 minutes if it’s over 2kg. This ‘sizzle’ browns the joint beautifully. Turn down the oven to 170C/325F/gas mark 3 and roast for a further 12 minutes per 500g of meat. This should give you medium-rare meat: just pink in the middle. Reduce the cooking time to 10-12 minutes per 500g if you prefer it rarer. If you like using a meat thermometer, take the joint out at around 60C for medium rare, 55C for rare. Remove the meat from the tin, cover with foil and leave in a warm place to rest for 20 minutes.

While the meat is resting, make the gravy. Skim off any fat from the juices in the roasting tin, then put the tin over a low heat, add the wine to deglaze, stirring well and scraping up all the bits of caramelised meat stuck to the bottom of the tin. Add the stock and boil to reduce and concentrate the sauce. When the gravy has reached your required level of intensity, season and stir in a little redcurrant jelly. That hint of sweetness and sharpness is a perfect foil to the richness of the venison.

Carve the rested meat and serve with the strained gravy. I like a creamy celeriac purée alongside, and perhaps some sautéed mushrooms.

From Gordon, Noah. “The Physician.”

“To rise at six, dine at ten,
Sup at five, to bed at ten,
Makes man live ten times ten.”

From Hollywood,

Critics have drawn comparisons with another midbudget medieval period adaptation: Pope Joan (2009) from UFA competitor Constantin Film. The film grossed an impressive $25 million in Germany but failed to deliver internationally.
Physician’s religious-themed subplot also could prove controversial. Western audiences might not appreciate being depicted as the barbarians to Sina’s enlightened Muslim, and religious fundamentalism of all sorts — Islamic, Jewish or Christian — doesn’t come off well in Stolzl’s telling of the tale. And despite the cachet of the supporting cast — with Hollywood regulars Kingsley and Skarsgard — the lead, Payne, is an unknown factor at the box office. His biggest role to date was as a supporting player in the HBO series Luck.
The film makes its pitch to the U.S. market at AFM, which runs Oct. 31 to Nov. 7. It’ll be up to buyers to determine whether the stench here in Cologne is actually the sweet smell of success.

Just a sentence taken out off the e-book:

“Barber had made things comfortable during past winters.”

The secret of juggling
“From the start, juggling five balls felt wrong. He had to hold three balls in his right hand. In his left hand, the lower ball was pressed against his palm by his ring finger and little finger, while the top ball was cradled by his thumb, forefinger, and middle finger. In his right hand, the lower ball was held the same way, but the top ball was imprisoned between his thumb and forefinger and the middle ball was wedged between his forefinger and middle finger. He could scarcely hold them, much less juggle.”

On housekeeping during winter
“He brushed Incitatus until the horse’s gray pelt shone, and braided the beast’s mane. He went through the barrel of apples one by one to cull out rotten fruit. He kept an even neater place than his mother had kept in London.”

And then : Medical science
“The late fall weather was perfect for the picking of herbs, and they scoured the woods and moors. Barber especially wanted purslane; steeped in the Specific, it produced an agent that would cause fevers to break and dissipate. To his disappointment, they found none. Some things were more easily gathered, such as red rose petals for poultices, and thyme and acorns to be powdered and mixed with fat and spread on neck pustules. Others required hard work, like the digging of yew root that would help a pregnant woman to hold back her fetus. They collected lemon grass and dill for urinary problems, marshy sweet flag to fight deterioration of memory because of moist and cold humors, juniper berries to be boiled for opening blocked nasal passages, lupine for hot packs to draw abscesses, and myrtle and mallow to soothe itchy rashes.

The journey begins
“Charbonneau took an olive from the plate and set it on the sun-warmed table. “France,” he said. He took another. “The Saxon-ruled five duchies of Germany.” Then another and another, until there were seven olives in a line. “Bohemia,” he said, indicating the third olive, “where live the Slavs and the Czechs. Next is the territory of the Magyars, a Christian country but full of wild barbarian horsemen. Then the Balkans, a place of tall, fierce mountains and tall, fierce people. Then Thrace, about which I know little save that it marks the final limit of Europe and contains Constantino”

“Rob worked hard, driven to fill his cash box because he knew money was protection in foreign places.”

“Rob sold spirits to two men with ragged coughs and then treated a whimpering Magyar with a disjointed thumb—he had caught it in the saddle girth and his horse had moved”

“You’ve seen how difficult and dangerous it is to travel the world, yet every Jewish community sends merchants abroad. And in any Jewish village in any land, Christian or Muslim, a Jewish traveler is taken in by Jews and given food and wine, a place in the synagogue, a stable for his horse. Each community has men in foreign parts sustained by someone else. And next year, the host will be the guest.”

“He was offered a life such as his father had never dreamed, nor any of their forebears. There would be assured labor and income, respect and responsibilities. Property to be handed down to sons. A different existence than he had ever known.”

“Well,” the rabbenu said, “the road to Erzurum is controlled by a scourge of Turkish bandits, may the plague take them and all forms of catastrophe dog their steps. They murder, they exact ransom, whatever they please. You must go around them, over a small track through the highest mountains. You won’t lose your way, for one of our youths will guide you.”

Isfahan

“Rob paused before a closed door, held by the sign on it: dar-ul-maraftan,“abode of those who require to be chained.” When he opened the door he saw three naked men, their heads shaved and their arms bound, chained to a high window from iron bands fastened around their necks. Two sagged, asleep or unconscious, but the third man stared and began to howl like a beast, tears wetting his slack cheeks.”

“Three little words the plague dispel:
Quick, far and late, where’er you dwell.
Start quick, go far and right away,
And your return till late delay.”

“I AM XERXES THE GREAT KING, THE KING OF KINGS,
THE KING OF COUNTRIES OF MANY RACES,
THE KING OF THE GREAT UNIVERSE, THE SON OF DARIUS THE KING,
THE ACHAEMENIAN.”

“I made up my mind that when I have sons they will be safe, and that kind of safety comes from wealth.”

“Our fathers were tax collectors both, and the marriage was amicably arranged save for brief difficulty because her grandfather objected that my father was an Ismaili and used hashish during holy worship.”

“The chatir is our national footrace, an annual event almost as old as Persia,” Karim told Rob. “It’s held to celebrate the end of Ramadan, the month of religious fasting. Originally—so far back in the mists of time that we’ve lost the name of the king who sponsored the first race—it was a competition to select the Shah’s chatir, or footman, but through the centuries it has drawn to Ispahan the best runners of Persia and elsewhere and taken on the qualities of a great entertainment.”
The course began at the gates of the House of Paradise and wound through the streets of Ispahan for ten and one-half Roman miles, ending at a series of posts in the palace courtyard. On the posts were hung slings, each containing twelve arrows and assigned to a specific runner. Every time a runner reached the posts he took an arrow from his sling and placed it in a quiver on his back, then he retraced his steps for another lap. Traditionally the race began with the call to First Prayer. It was a grueling test of endurance. If the day was hot and oppressive, the last runner to remain in the race was declared the winner. In races run during cool weather men sometimes finished the entire twelve laps, 126 Roman miles, usually collecting the final arrow some time after Fifth Prayer. Although it was rumored that ancient runners had achieved better times, most ran the course in about fourteen hours.”

“In Persia riding is all, and man-children emerge from their dames with tiny saddles between their legs.”

“the Shah turned in the saddle and fired his enormous longbow over his left shoulder, roaring with laughter when the great bolt of an arrow missed its mark.
“Do you know the story behind this exercise?”
“No, Sire. I saw it done by horsemen at your entertainment.”
“Yes, it is often performed by us, and some are excellently skilled at it. It is called the Parthian shot. Eight hundred years ago, the Parthians were just one of the peoples of our land. They lived east of Media, in a territory that was mostly terrible mountains and an even more terrible desert, the Dasht-i-Kavir.”

“Abba. Is our Father in Heaven watching me?”
“Yes, Issachar. He sees you always.”
“Why cannot I see Him?”
“He is invisible.”
The boy had fat brown cheeks and serious eyes. His teeth and jaw already were too large and he would have his father’s inelegance, but also his sweetness.
“If He is invisible, how does He know what He looks like?”
Rob grinned. Out of the mouth of babes and sucklings, he thought. Answer that, O Mirdin, scholar of oral and written law, master of the Shah’s Game, philosopher and healer …
But Mirdin was equal to it. “The Torah tells us He has made man in His own image, after His likeness, and therefore He does but glance at you, my son, and sees Himself.” Mirdin kissed the child. “A good night, Issachar.”

“He came upon her black mount at the other end of the wadi, as far from the jackals’ feast as it had been able to get. It wasn’t difficult to put a halter on the horse, which appeared eager for the safety and security of servitude.”

“Allah, make me fleet and sure of foot this day.
Let my chest be like unto a bellows that does not fail
And my legs strong and supple as young trees.
Keep my mind clear and my senses sharp
And my eyes ever fixed on Thee.”

“Every yellow dog of a runner prays for victory. How confusing for Allah! It is better to ask Him to grant speed and endurance and use them to take the responsibility for victory or defeat upon oneself.”

“But he had been taught by Zaki-Omar that the secret of completing long distances was to select a pace that would drain his last bit of energy at the completion, and to stay with that speed unvaryingly.”

“When he claimed his third arrow he allowed Mirdin to smear him with the ointment, made of oil of roses, oil of nutmeg, and cinnamon.”

“But the people of the city had caught a strange fever. Each of them had become Karim Harun. Women screamed as he passed. Men made a thousand vows, shouted his praises, called upon Allah, implored the Prophet and the twelve martyred Imams. Anticipating him by the approaching cheers, they watered the street before he came, scattered flowers in his path, ran alongside and fanned him or sprinkled scented water on his face, his thighs, his arms, his legs”

“His feet rose and fell, rose and fell. He kept the pace, but now he didn’t hide from the hurt, seeking instead to pierce the smothering fatigue by concentrating on the pain in his side, the pain in his feet, the pain in his legs.”

“Take equal parts of henbane, opium, euphorbia and licorice seeds. Grind each of them separately and mix the whole together in a mortar. Place some of the mixture upon any kind of food and whosoever eats thereof will fall asleep immediately.”

“The words were curiously unimportant. What mattered was the play of emotions across the facial features, the expressions of the hands, what was in the voice, secrets conveyed by the eyes.”

“Like turning from leather back into silk.”

“He carefully instructed Rob to assemble two dirhams each of castoreum, galbanum of Ispahan, stinking asafetida, asafetida, celery seed, Syrian fenugreek, galbanum, caltrop, harmel seed, opopanax, rue gum, and kernel of pumpkin seed. The dry ingredients were pounded. The gums were steeped in oil for a night and then pounded, and over them was poured warm honey bereft of froth, the wet mixture then being kneaded with the dry ingredients and the resulting paste put into a glazed vessel.
“The dose is one mithqal,” Ibn Sina said. “It is efficacious if God wishes.”

“And because there was something in the Persian soul that loved war, he was shrewd enough to realize that the conflict would be embraced by his people as a foil to the pious restrictions under which the mullahs had forced them to live.”

“The wiry gelding gave him pleasure. It was better than its appearance and he decided to call it Al Borak, after the horse Muslims believed carried Mohammed from earth to the seventh heaven.”

“He could smell the spice of the gorse, and as the sounds of the celebration faded behind him he heard the sheep and the nickering of a horse and the wind in the hills and the rushing of streams, and he fancied he could feel taproots emerging from the soles of his feet and pushing deep into the thin, flinty soil.”

Humor, Fruit and Prison Gangs: Top Papers this week on Academia.edu

vh Taal & teken. Begin forwarded message: > From: “Academia.edu Weekly Digest” <notifications@academia.edu> > Date: 11 december 2013 01:28:05 CET > To: majacobs@xs4all.nl > Subject: Humor, Fruit and Prison Gangs: Top Papers this week on Academia.edu > Reply-To: “Academia.edu Support” <support@academia.edu> > > > > Top Papers on Academia.edu this week. > > > Managing prison gangs: Results from a survey of U.S. prison systems > by Rick Ruddell (University of Regina) > > “Responses from a survey of gang management strategies were collected from U.S. prison systems holding 1.19 million inmates. The results provided insight into the prevalence of gang members in prisons, gang structure, as well as the strategies used to manage the threat that these groups pose. Officials from most prison systems reported an increase in the proportion of security threat group (STG) members over the past five years and that these offenders were more disruptive and sophisticated than five years ago. Despite these challenges, there was no one clear strategy for the investigation or suppression of these groups, nor did most systems evaluate the effectiveness of their current gang management interventions. A lack of rehabilitative opportunities for gang members represents one shortcoming in the range of gang management strategies in most jurisdictions. The implications of these findings are addressed.” > > > Humor Theories and the Physiological Benefits of Laughter > by Julia Wilkins (Clemson University) > > There are 3 main theories used to explain the functions of humor: (1) the relief theory, (2) the incongruity theory, and (3) the superiority theory. While these theories focus on the specific role that humor plays for people in situations such as dealing with misfortune, making sense of rule violations, and bonding with others, we propose that underlying each of these theories are the physiological benefits of laughter. We draw on findings from empirical studies on laughter to demonstrate that these physiological benefits occur regardless of the theory that is used to explain the humor function. Findings from these studies have important implications for nurse practitioners working in hospice settings, long-term care facilities, nursing homes, and hospitals. > > > Eating artificially ripened fruits is harmful > by Md. Wasim Siddiqui (Bihar Agricultural University) > > > A Review on Impacts of Genetically Modified Food on Human Health > by Sanjay Mishra (IFTM Universiry Moradabad) > > “Biotechnology offers a variety of potential benefits and risks. It has enhanced food production by making plants less vulnerable to drought, frost, insects, and viruses and by enabling plants to compete more effectively against weeds for soil nutrients. In a few cases, it has also improved the quality and nutrition of foods by altering their composition. However, the use of biotechnology has also raised concerns about its potential risks to the environment and people. For example, some people fear that common plant pests could develop resistance to the introduced pesticides in GM crops that were supposed to combat them. Genetic engineering provides a means to introduce genes into plants via mechanisms that are different in some respects from classical breeding. A number of commercialized, genetically engineered (GE) varieties, most notably canola, cotton, maize and soybean, were created using this technology, and at present the traits introduced are herbicide and/or pest tolerance. Gene technology enables the increase of production in plants, as well as the rise of resistance to pests, viruses, frost, etc. Gene transfer is used to modify the physical and chemical composition and nutritional value of food. Gene transfer in animals will play a part in boundless possibilities of improving qualitative and quantitative traits. The yield, carcass composition and meat characteristics the use of nutritive substances ? not sure what is being said here?, and resistance to diseases can be improved. On the other hand, negative effects of gene technology on animals, human, and environment should be considered. The present review article is the compilation of various studies that present both positive and negative impacts of genetically modified food on human health. ” > > > Islam and the rules of sexual intimacy > by Ahmed Fazel Ebrahim > > > The Effects of Same-Sex Marriage Laws on Public Health and Welfare > by Handie Peng (Emory University) > > > Mozart Effect: A Class Study on the Effects of Music on Memory > by Nick Sulicki (Fordham University) > > > Cause and Effect Premise: The Role of Poverty, Access to Fast Food Restaurants, such as McDonald’s, and The Obesity Epidemic > by Anne Quinterno (Roger Williams University) > > > The Death and Life of Punk, The Last Subculture > by Dylan Clark (University of Toronto) > > “”This paper explores the wane of “classical youth subcultures,” with the rise of commodified rebellion. Discusses the emergence of new modes of subcultural identity and resistance, as they emerged in the greater punk communities. Suggests that anarchist political practices are emerging at the heart of 21st century “subcultural” praxis. “” > > > Examining the Personality of Patrick Bateman of American Psycho > by Chris Schaffer (Walden University) > > “Patrick Bateman of Brett Easton Ellis’ American Psycho presents a unique challenge for personality theories. Examined is how psychoanalytic theory applies to this character. He represents an almost total lack of ego, a superego based on a deviant morality, and an id allowed to act out its most depraved fantasies. This shows how the superego and id can form a perverse pact capable of producing sadistic violence and a loss of distinction between reality and fantasy. These unique conditions also allow self -actualization to be explored from a viewpoint that any behavior can be actualizing. Though we could consider him evil, Bateman has his needs met along the hierarchy until his violent expressions become a perpetuation of deviant ideals that are, in a sense, shared with his victims. This atypical use of theories demonstrates the value of extreme characters in fiction for testing the limits of theoretical perspectives.” > > Click here to disable weekly digest emails. > > Academia.edu, 251 Kearny St., Suite 520, San Francisco, CA, 94108 >

Lista , Elin and Lieve (an Elin production)Goodbye horses, siberiantsarsEscaping the Netherlands, refugee on horsebackFris in mijn geheugen is nog de rengalop die lista en ik maakten op de grens van bos en hei.Live From The FieldThe legend of sleepy hollowHoe de gruwel aan zijn paard kwamHoe de gruwel aan zijn paard kwamThe Spanish part, previewluisteren…Live From The FieldPlanning new routes to go with ListaTake à look at THE bright Side of liefLive From The FieldStationary travelsAn Exploration of Deep MapsLista and me going for a ride Coming march 6th the white rider casts from an old horse tram station in Amsterdam (http://occii.org)maidan molotov (from Radio freies Net)Stephen Kotkin: Who is bigger than Stalin? from radio open sourcePath of the travellerOp de natuurbrug bij HilversumKAk skazatj … Als het fel licht in het oosten en westen tegelijk, ben je onderweg beter af…perronoost in picturesExperiencing ors vibrantur wurldOrs Vibrantur WurldLive From The FieldChekhov: the teacher of literature, a Medical case, Vanka, Dreams, about love, the student, gusev,Foto’s 05-05-2014ChristophorusFrom The Field somewhere in Europe , some years ago..Four reasons to love one another, one reason the more to be happy!Uit Paul d’Ivoi, millionair tegen wil en dankHorses in the morning ;check in anytime! Show is live from 9 am EASTERNIbrahim al-KoniTrainengrollo klasse 1 35 km 14-06-2014SPB sunsetEndurance training met hartslagmeterErmelo 31 km 2014/05/18route Leersum 2014 klasse 1 33kmLista back in herd after endurance in Leersum , 33 kmThree musketeers returning to the fieldAstounding Rhythms of the Great Silk Road – Uzbekistanhow to attach heart rate equipment for horses‘ner Kapuze der etwas in seinen Hāndy kritzeltLeden Pussy Riot eind deze maand naar Amsterdam (nrc.nl)Haunch of venison, tunnel-boned (receipe)From Gordon, Noah. “The Physician.”Humor, Fruit and Prison Gangs: Top Papers this week on Academia.edu

Print this Page

Long distance riding in Eurasia

Lange afstandsritten te paard door Eurazië

Aanbod van te paard!

  • Lezing over mijn reis te paard  van Amsterdam naar sint Petersburg
  • Cursus wegwijs met gps en kaartmateriaal
  • Welke papieren heb je nodig? Welke inentingen zijn noodzakelijk?
  • Hoe regel je onderdak en voeding
  •  Hoe passeer je grenzen
  • Mee onderweg (met eigen paard of huurpaard)
  • Training thuis
  • advies bepakking
  • Oefentochten in de Benelux, Duitsland of Frankrijk

Permanent link to this article: http://tepaardnaarsintpetersburg.nl/wordpress/